Silivri AİHM Başvuruları Avukatları

Bu rehber, Silivri (İstanbul) bölgesinde iç hukuk süreci tamamlanmış uyuşmazlıklarda Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'ne (AİHM) bireysel başvuru konusunu; başvuru koşulları, iç hukuk yollarının tüketilmesi ve Anayasa Mahkemesi bireysel başvurusu ile ilişki, dört aylık başvuru süresi, kabul edilebilirlik ölçütleri, ihlal iddiaları, geçici tedbir, adil tazmin ve yargılamanın yenilenmesi açısından ayrıntılı biçimde ele alır. Amaç, sürecin baştan doğru kurgulanmasına ve dosyanıza uygun avukatı bilinçli biçimde seçmenize yardımcı olmaktır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM), Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'ne taraf devletlerin bu Sözleşme ile ek protokollerinde güvence altına aldıkları hak ve özgürlüklere uygun davranıp davranmadığını denetleyen uluslararası bir yargı organıdır. Bireysel başvuru, Sözleşme'nin 34. maddesi uyarınca, hakları ihlal edildiğini ileri süren gerçek kişiler, hükümet dışı kuruluşlar veya kişi grupları tarafından, ilgili devlet aleyhine yapılan başvurudur. Bu yol, ulusal yargı süreçleri tükendikten sonra devreye giren, uluslararası nitelikte tamamlayıcı bir güvence mekanizmasıdır.

Bireysel başvurunun temel amacı, iç hukukta giderilemeyen bir Sözleşme ihlalinin uluslararası düzeyde tespit edilmesi ve mümkünse sonuçlarının ortadan kaldırılmasıdır. Bu nedenle AİHM, yerel mahkemelerin maddi hukuku doğru uygulayıp uygulamadığını yeniden inceleyen bir üst temyiz mercii gibi çalışmaz; yalnızca somut olayda Sözleşme'de tanınan bir güvencenin ihlal edilip edilmediğini değerlendirir. Aşağıda AİHM başvurularında en sık gündeme gelen hak alanları özetlenmiştir:

AİHM başvurularında en sık karşılaşılan iddialar; yargılamanın makul sürede tamamlanmaması, savunma ve silahların eşitliği ilkesine aykırılık, tutukluluğun uzun sürmesi, ifade özgürlüğüne orantısız müdahale ve mülkiyet hakkının ihlalidir. Aynı dosyada birden çok maddenin birlikte ileri sürülmesi de sık görülür; örneğin uzun tutukluluk hem kişi özgürlüğü hem de yargılamanın süresi bakımından değerlendirilebilir. Bu nedenle başvuru, iç hukuk sürecinin tamamı gözetilerek ve hangi Sözleşme maddesinin ne şekilde ihlal edildiği açıkça gösterilerek bütüncül biçimde hazırlanmalıdır.

Bireysel başvurunun en temel ön koşulu, Sözleşme'nin 35. maddesinde düzenlenen iç hukuk yollarının tüketilmesi ilkesidir. Bu ilkeye göre, ihlal iddiası önce ulusal makamların önüne getirilmeli ve onlara ihlali kendi hukuk düzeni içinde giderme fırsatı tanınmalıdır. Bu yaklaşım, insan haklarının korunmasında asıl sorumluluğun ulusal makamlara ait olduğu, uluslararası denetimin ise ikincil ve tamamlayıcı nitelikte bulunduğu anlayışına dayanır. Ancak etkili ve erişilebilir olan başvuru yollarının tüketilmesi gerekir; teoride var olsa da somut olayda etkisiz olan bir yolun kullanılmamış olması başvuruyu engellemez.

Türkiye bakımından tüketilmesi gereken yollar, uyuşmazlığın türüne göre değişmekle birlikte kural olarak olağan kanun yollarını, yani istinaf ve temyiz aşamalarını kapsar. Bunların ardından, Sözleşme ile Anayasa'da ortak korunan hak ve özgürlükler yönünden Anayasa Mahkemesi'ne bireysel başvuru yolunun da kullanılması gerekir. Anayasa Mahkemesi bireysel başvurusu, AİHM'e gitmeden önce tüketilmesi gereken etkili bir iç hukuk yolu olarak kabul edilmektedir. Dolayısıyla bu aşama atlanarak doğrudan AİHM'e yapılan başvurular kural olarak kabul edilemez bulunur.

İlkenin bir başka boyutu, ihlal iddiasının iç hukuk sürecinde de esasen ileri sürülmüş olmasıdır. Başvurucunun, AİHM önünde ileri sürdüğü şikâyeti ulusal makamlar önünde de en azından öz itibarıyla dile getirmiş olması beklenir; yalnızca AİHM aşamasında ilk kez gündeme getirilen ve iç hukukta hiç tartışılmamış bir iddia, tüketme koşulunu karşılamayabilir. Bu nedenle iç hukuk süreci yürütülürken, ileride AİHM'e taşınabilecek Sözleşme temelli itirazların baştan ve açıkça dile getirilmesi büyük önem taşır.

Bireysel başvuru, iç hukuktaki nihai kararın verilmesinin ardından belirli bir süre içinde yapılmalıdır. Sözleşme'nin 35. maddesinde öngörülen bu süre, 15 No'lu Protokol'ün yürürlüğe girmesiyle altı aydan dört aya indirilmiştir. Dört aylık süre, belirlenen yürürlük tarihinden sonra kesinleşen nihai kararlar bakımından uygulanır. Süre, kural olarak son etkili iç hukuk yolunun tüketildiği, yani nihai kararın başvurucuya ya da vekiline tebliğ edildiği veya öğrenildiği tarihten itibaren işlemeye başlar.

Bu süre kesin niteliktedir ve kaçırılması hâlinde başvuru, esası hiç incelenmeksizin süre yönünden kabul edilemez bulunur. Bu nedenle sürenin başlangıç anının doğru saptanması kritik önemdedir; özellikle Anayasa Mahkemesi bireysel başvurusunun sonuçlandığı ve kararın öğrenildiği tarih, AİHM süresinin hesabında belirleyicidir. Kararın tebliğ tarihi ile öğrenme tarihi arasındaki farklar, sürenin doğru hesaplanabilmesi için dosyada belgelenmelidir.

AİHM'e yapılan başvuruların önemli bir bölümü, esasa geçilmeden kabul edilebilirlik aşamasında elenir. Sözleşme'nin 35. maddesi, bir başvurunun incelenebilmesi için karşılanması gereken koşulları sıralar. Bu koşulların tamamının sağlanması, başvurunun esas incelemesine ulaşabilmesinin ön şartıdır. Başlıca kabul edilebilirlik ölçütleri aşağıdaki tabloda özetlenmiştir:

Bu ölçütler arasında en sık başarısızlık nedeni, iç hukuk yollarının usulüne uygun tüketilmemesi ve başvurunun açıkça dayanaktan yoksun bulunmasıdır. Başvurunun, hangi Sözleşme maddesinin ne şekilde ihlal edildiğini somut olay ve delillerle bağlantılı biçimde ortaya koyması, bu ölçütlerin karşılanması bakımından belirleyicidir. Salt yerel mahkemenin kararından memnun olunmaması ya da maddi hukukun yanlış uygulandığı iddiası, kendi başına bir Sözleşme ihlali oluşturmaz ve başvurunun elenmesiyle sonuçlanabilir.

AİHM önüne gelen başvurularda belirli hak ihlalleri sıklıkla tekrar eder. Adil yargılanma hakkı kapsamında yargılamanın makul sürede tamamlanmaması, bağımsız ve tarafsız mahkeme güvencesi, savunma hakkının kısıtlanması ve silahların eşitliği ilkesine aykırılık öne çıkar. Kişi özgürlüğü ve güvenliği bakımından ise gözaltı ve tutukluluğun hukuka uygunluğu, tutukluluğun makul süreyi aşması ve etkili itiraz imkânının bulunması değerlendirilir.

İfade özgürlüğü alanında, düşünceyi açıklama ve basın özgürlüğüne yapılan müdahalelerin kanunla öngörülmüş, meşru bir amaca yönelik ve demokratik bir toplumda gerekli ve orantılı olup olmadığı incelenir. Özel ve aile hayatına saygı hakkı; kişisel verilerin korunması, aile birliği ve haberleşmenin gizliliği gibi konuları kapsar. Mülkiyet hakkı bakımından ise kamulaştırma, el atma ve mülkiyete yapılan diğer müdahalelerin hukuka uygunluğu ile adil denge ölçütü gündeme gelir.

İhlal iddiasının başarıya ulaşması, yalnızca bir hakkın anıldığı beyanla değil, o hakka yapılan müdahalenin somut olay çerçevesinde ayrıntılı biçimde gösterilmesiyle mümkündür. Müdahalenin kanuni dayanağı, izlediği amaç ve orantılılığı üzerine yürütülen analiz, başvurunun kalitesini doğrudan belirler. Bu nedenle her iddia, ilgili Sözleşme maddesinin güvence ölçütleriyle eşleştirilerek işlenmelidir.

AİHM'e başvurulması, iç hukukta verilmiş kararların icrasını kendiliğinden durdurmaz. Ancak başvurucunun yaşamına ya da vücut bütünlüğüne yönelik ciddi ve telafisi imkânsız bir tehlike bulunuyorsa, Mahkeme İçtüzüğü'nün 39. maddesi uyarınca geçici tedbir talep edilebilir. Bu tedbir, esas incelemesi tamamlanana kadar ilgili işlemin durdurulmasını amaçlar ve istisnai nitelik taşır. Uygulamada en çok, sınır dışı veya iade işlemi sonucunda kişinin gönderileceği ülkede işkence, kötü muamele ya da yaşam tehlikesiyle karşılaşma riski taşıdığı hâllerde gündeme gelir.

Geçici tedbir talebi acil bir usulle incelenir. Talebin kabul edilmesi hâlinde ilgili devlet, Mahkeme incelemesini tamamlayana kadar işlemi durdurmakla yükümlü tutulur; bu yükümlülüğe uymamak Sözleşme'den doğan ayrı bir sorumluluk doğurabilir. Tedbir talebinin başarısı, ileri sürülen tehlikenin somut, güncel ve belgelenmiş olmasına bağlıdır; soyut ve genel nitelikteki tehlike iddiaları kural olarak reddedilir.

Mahkeme bir Sözleşme ihlali saptarsa, Sözleşme'nin 41. maddesi uyarınca koşulları varsa başvurucu lehine adil tazmine hükmedebilir. Adil tazminin kapsamına maddi zararlar, manevi zararlar ve başvurucunun yaptığı yargılama gider ve masrafları girebilir. Maddi zarar, ihlalle nedensellik bağı içinde uğranan somut mal varlığı kaybını; manevi zarar ise ihlalin yol açtığı üzüntü, kaygı ve elem gibi giderilmesi güç kayıpları ifade eder.

Mahkeme tazmin miktarını belirlerken ihlalin niteliğini, ağırlığını, başvurucunun uğradığı zararı ve hakkaniyeti gözetir. Sabit bir tarife bulunmadığından her başvuru kendi somut koşullarına göre değerlendirilir. Bazı hâllerde Mahkeme, ihlalin tespit edilmiş olmasını başlı başına yeterli bir manevi giderim kabul ederek ayrıca tazminata hükmetmeyebilir. Bu nedenle belirli bir tutarın peşinen öngörülmesi gerçekçi değildir; talep edilen zarar kalemlerinin açık, gerekçeli ve belgeli biçimde ortaya konması hükmedilecek tazmini doğrudan etkiler.

Adil tazmin taleplerinin, Mahkemenin öngördüğü usul ve süreler içinde, ayrıntılı bir dökümle sunulması gerekir. Yargılama gider ve masraflarının istenebilmesi için bunların gerçekten yapılmış, gerekli ve makul olduğunun belgelerle ortaya konması aranır. Bu nedenle tazmin talebi, başvurunun teknik olarak en özenli hazırlanması gereken bölümlerinden biridir.

AİHM'in ihlal kararı, iç hukukta da önemli sonuçlar doğurabilir. Kesinleşmiş bir ihlal kararı, belirli koşullar altında yargılamanın yenilenmesi (iadei muhakeme) sebebi oluşturabilir. Bu yolla başvurucu, ihlalin dayanağı olan iç hukuk yargılamasının yeniden görülmesini talep ederek, ihlalin sonuçlarının ortadan kaldırılmasını amaçlar. Böylece uluslararası düzeyde saptanan ihlalin, ulusal düzeyde de giderilmesi hedeflenir.

Yargılamanın yenilenmesi talebi, ilgili usul kanunlarında öngörülen süre ve koşullara tabidir. AİHM kararının kesinleşmesinin ardından, belirlenen süre içinde ve yetkili mahkeme önünde bu yola başvurulması gerekir. Talebin süresinde ve usulüne uygun yapılmaması, kararın iç hukuktaki etkisinden yararlanılamamasına yol açabilir. Bu nedenle ihlal kararı elde edildikten sonra, kararın iç hukuktaki sonuçlarının doğru yönetilmesi büyük önem taşır.

Kararların icrası, uluslararası düzeyde Avrupa Konseyi Bakanlar Komitesi'nin gözetiminde yürütülür ve ilgili devlet ihlali giderme ile benzer ihlallerin tekrarını önlemeye yönelik genel tedbirleri almakla yükümlü tutulur. Başvurucu açısından ise asıl mesele, kararın kendi dosyasındaki somut sonuçlarının hayata geçirilmesidir; bu da çoğu zaman yenileme talebinin ve varsa adil tazminin takibiyle sağlanır.

AİHM aşaması, Silivri sınırlarındaki bir uyuşmazlıkta iç hukuk yargılaması tamamlanıp kesinleştikten sonra gündeme gelir; bu nedenle yerel sürecin doğru yürütülmesi başvurunun geleceğini de belirler:

Bu sıralamadan da görüldüğü üzere AİHM, doğrudan başvurulan bir ilk merci değil, iç hukuk yolları tükendikten sonra devreye giren tamamlayıcı bir mekanizmadır. Silivri'daki bir davada Sözleşme temelli itirazların daha ilk derece aşamasından itibaren dosyaya işlenmesi, istinaf ve temyizde sürdürülmesi ve Anayasa Mahkemesi bireysel başvurusunda açıkça ileri sürülmesi, ileride AİHM önünde tüketme koşulunun karşılanması bakımından belirleyicidir.

AİHM başvurusu, büyük ölçüde yazılı ve dosya üzerinden yürüyen bir süreçtir. Tipik aşamalar aşağıdaki gibidir:

Sürecin en belirleyici aşaması çoğu zaman başvuru formunun hazırlanmasıdır. Olayların doğru, kronolojik ve belgeli anlatımı, hangi Sözleşme maddesinin ne şekilde ihlal edildiğinin açık gösterimi ve tüketme ile süre koşullarının karşılandığının ortaya konması, başvurunun kabul edilebilirlik eşiğini aşabilmesi için gereklidir. Süreç yazılı yürüdüğünden ve duruşma her başvuruda yapılmadığından, dosyanın baştan eksiksiz ve usule uygun sunulması sonucu doğrudan etkiler.

AİHM sürecinin süresinin sabit bir cevabı yoktur; başvuru sayısındaki yoğunluk, uyuşmazlığın karmaşıklığı ve incelemenin niteliği süreyi belirler. Mahkeme önüne çok sayıda başvuru geldiğinden, kabul edilebilirlik incelemesi ve esas incelemesi zaman alabilir. Basit ve yerleşik içtihatla örtüşen bazı başvurular daha hızlı sonuçlandırılabilirken, ilkesel ve karmaşık dosyalar daha uzun sürebilir.

Sürecin uzamasında en önemli etkenlerden biri, başvurunun hükümete bildirilip yazılı görüşlerin karşılıklı sunulmasının gerektiği hâllerdir; bu yazışma trafiği süreyi belirgin biçimde etkiler. Ayrıca aynı sorunu paylaşan çok sayıda benzer başvurunun bulunması, Mahkemenin bu dosyaları grup hâlinde ele almasına ve zamanlamanın buna göre şekillenmesine yol açabilir. Geçici tedbir talepleri ise ivedi usulle, çok daha kısa sürede değerlendirilir.

Süreci olumsuz etkileyen en yaygın durum, başvurunun eksik veya usule aykırı biçimde yapılması sonucu ek yazışmalara ya da kabul edilemezlik kararına yol açmasıdır. Bu nedenle en etkili yol, başvurunun baştan eksiksiz, belgeli ve Mahkemenin usul kurallarına uygun hazırlanmasıdır. Kesin ve peşin bir süre vaadi bu başvurularda gerçekçi değildir; makul bir öngörü ancak dosyanın niteliği ve içtihat durumu incelendikten sonra oluşturulabilir.

AİHM başvurusunda, sürecin sağlıklı ilerlemesi için aşağıdaki belge ve delillerin hazırlanması önerilir:

• İç hukuk kararları: İlk derece, istinaf, temyiz ve Anayasa Mahkemesi kararlarının tam metinleri ve tebliğ belgeleri.
• Başvuru formu ve ekleri: Mahkemenin resmî başvuru formu ile olayların kronolojik anlatımını içeren belgeler.
• Süreyi gösteren belgeler: Nihai kararın öğrenildiği tarihi ve dört aylık süreye uygunluğu ortaya koyan kayıtlar.
• İhlali destekleyen deliller: Şikâyet konusu maddeye ilişkin tutanak, yazışma, rapor ve diğer belgeler.
• Vekaletname: Avukatla temsil hâlinde usulüne uygun düzenlenmiş yetki belgesi.
• Adil tazmin dökümü: Maddi, manevi zarar ile yargılama gider ve masraflarına ilişkin belgeler.
• Tedbir belgeleri (varsa): Geçici tedbir talebini destekleyen ülke koşulu raporları, sağlık ve risk belgeleri.

Belgelerin Mahkemenin usul kurallarına uygun biçimde ve eksiksiz sunulması, başvurunun kabul edilebilirlik aşamasını sağlıklı geçmesi bakımından belirleyicidir.

AİHM başvuruları, hem uluslararası insan hakları hukuku hem de iç hukuk usulüne ilişkin ileri düzeyde teknik bilgi gerektirir. İç hukuk yollarının doğru tüketilmesi, süre hesabının isabetli yapılması ve başvurunun Mahkemenin usul kurallarına uygun hazırlanması sürecin sonucunu doğrudan etkiler. Değerlendirmede öne çıkan ölçütler ve ilk görüşmede yöneltebileceğiniz sorular:

• İnsan hakları hukuku deneyimi: Anayasa Mahkemesi bireysel başvurusu ve AİHM dosyalarında birikim.
• İçtihat bilgisi: AİHM içtihatlarını ve ilgili Sözleşme maddelerinin uygulamasını takip edebilme.
• Usule hakimiyet: Süre, tüketme ve kabul edilebilirlik ölçütlerini doğru yönetebilme.
• Yerel süreç uyumu: Bakırköy Adliyesi ve bölge mahkemelerindeki iç hukuk sürecini AİHM stratejisiyle bütünleştirebilme.
• Şeffaf bilgilendirme: Süreç, olasılıklar ve ücret konusunda vekâlet öncesi açık iletişim.

İlk görüşmede sorabileceğiniz sorular

• Dosyamda iç hukuk yolları tam olarak tüketildi mi, eksik bir aşama var mı?
• Dört aylık başvuru süresi ne zaman başlıyor ve elimizde ne kadar zaman var?
• Somut olayımda hangi Sözleşme maddeleri ihlal edilmiş olabilir?
• Başvurumun kabul edilebilirlik ölçütlerini karşılaması için nelere dikkat etmeliyiz?
• İhlal kararı hâlinde iç hukukta yargılamanın yenilenmesi süreci nasıl işler?

• Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi
  Korunan hak ve özgürlükler, bireysel başvuru hakkı (m.34) ve kabul edilebilirlik koşulları (m.35)
• Sözleşme'ye Ek Protokoller
  Mülkiyet hakkı, eğitim hakkı ve diğer ek güvenceler ile 15 No'lu Protokol (dört aylık süre)
• AİHM İçtüzüğü
  Başvuru usulü, geçici tedbir (m.39) ve yargılamanın işleyişine ilişkin kurallar
• Türkiye Cumhuriyeti Anayasası
  Temel hak ve özgürlükler ile Anayasa Mahkemesi'ne bireysel başvuru yolu
• İç Yargılama Usul Kanunları
  İstinaf, temyiz ve AİHM kararı sonrası yargılamanın yenilenmesine ilişkin hükümler